Spanje 20 januari 2022
Een tijdje terug schreef ik al eens over mijn warme herinneringen aan Galicië, de gastvrije regio in het Noordwesten, waar ik tijdens mijn eerste reis door Spanje in 1985 min of meer bij toeval belandde (https://www.facebook.com/page/112491390220921/search/?q=cies). Ik schrijf ‘een tijdje terug’, maar bij nader inzien gaat het over anderhalf jaar geleden, juni 2020, toen we dachten dat de pandemie grotendeels achter ons lag en ik blij was ook eens over iets anders te kunnen schrijven. In die update komt zelfs geen link voor naar de meest recente cijfers van Sanidad. Toch heb ik die cijfers nog even opgezocht, uit nieuwsgierigheid. Op dat moment werden er nog geen 10 nieuwe gevallen per 100.000 inwoners per 14 dagen gemeld. Het was natuurlijk kort na de harde lockdown hier, de mensen waren voorzichtig en het weer was goed.
De cijfers van vandaag (https://www.sanidad.gob.es/…/Actualizacion_546_COVID-19…) zien er uiteraard heel anders uit. Dat er ongeveer driehonderd keer zoveel positieve tests zijn, zegt niet niet alles, want er werd toen minder getest. Overigens is het wel goed nieuws dat we vandaag voor de derde dag achtereen een dalend aantal besmettingen hebben. De piek van de zesde golf lijkt dus achter ons te liggen dankzij de boosterprikken, de grotere voorzichtigheid en de afstand tot de feestdagen. In sommige regio’s is men zelfs zo optimistisch dat er wordt gesproken over het laten aflopen van bepaalde maatregelen die voor kerst genomen werden (bijvoorbeeld de avondklok). Zie voor de maatregelen per regio (https://travelsafe.spain.info/en/) . Dat voorzichtigheid nog steeds op zijn plaats is, zie je als je de cijfers over ziekenhuisopnames van juni 2020 en die van nu naast elkaar legt. Toen werden er wekelijks nog geen 100 mensen met COVID opgenomen, nu zijn dat er iedere week ongeveer 2.500 (januari 2021: 8.000 per week). Gelukkig wordt wekelijks ook ongeveer eenzelfde aantal mensen ontslagen uit het ziekenhuis. Er liggen nu in Spanje nog ruim 2.200 mensen met COVID op de IC. In juni 2020 overleden er wekelijks 25 mensen aan COVID, nu zijn dat er 564. Mijn persoonlijke conclusie: goed dat het aantal besmettingen weer lijkt te dalen, fantastisch dat de ziekenhuizen er tot nu toe in slagen de zaak draaiende te houden, maar nog te vroeg om definitief victorie te kraaien en de remmen helemaal los te gooien.
Dan nog het bezoek van het consulaire team aan Malaga. We hebben echt ons best gedaan om zoveel mogelijk mensen te helpen, maar helaas hebben we een aantal mensen moeten teleurstellen. Daarom doe ik een dringende oproep aan mensen met een afspraak in Malaga die onverhoopt verhinderd zijn: laat het ons alstublieft weten zodat we anderen kunnen helpen. Het gebeurt de laatste tijd regelmatig dat mensen zonder bericht niet op komen dagen. Daarmee dupeert u anderen, dus kunt u onverhoopt niet komen, mail ons via mad-mva@minbuza.nl met in het onderwerp: Malaga afzegging. Ik hoop op ieders medewerking.
Verder kregen we deze ook weer veel vragen over het herstelbewijs. Daarom hebben we daar vandaag een extra veelgestelde vragen rubriek over gepost. Dus heeft u twijfels of vragen over het herstelbewijs en of, en hoe u deze kunt krijgen tijdens verblijf in Spanje, kijk dan hier: https://www.facebook.com/NLambassadeSpanje/posts/5629935753688108. Ook kregen we enkele vragen van reizigers die wilden weten of Nederland door Spanje is aangemerkt als hoogrisicogebied. Dat is niet het geval: Nederland is risicogebied, waardoor mensen met een test-, herstel- óf vaccinatiebewijs mogen reizen. Een aanvullende test in geval van volledige vaccinatie of herstel is dus niet nodig.
Nu vraagt u zich misschien af waarom dit stukje begon met herinneringen aan Galicië. Nou, dat is waarschijnlijk omdat hier voor mijn neus een heerlijk stuk Galicische appelcake staat, gekregen tijdens ons bezoek eerder deze week aan de Rob en Sol van den Wijngaart op hun boerderij in de buurt van Ourense. Rob en zijn Chileense vrouw Sol gaven begin vorig jaar hun banen in Breda op om opnieuw te beginnen op een prachtig plekje op het Galicische platteland. Ze schrijven daarover in hun blog https://naargalicie.nl/. De gecombineerde Chileens-Brabantse-Galicische gastvrijheid was onbegrensd: voor collega Maxim en mij stonden twee hele taarten op tafel. Wat bleek: toen de buurvrouw hoorde dat Rob en Sol bezoek uit Madrid zouden krijgen, had ze snel net als Sol een taart gebakken, die ze vlak voor onze komst afleverde. En dat terwijl ze zich ook al had moeten bekommeren om het tijdig verplaatsen van de koeien zodat de toegangsweg naar de boerderij niet geblokkeerd zou zijn.
De plek die Rob en Sol hebben gevonden is uniek, hun keuze voor Galicië niet. Meer mensen kiezen de laatste jaren voor een nieuw bestaan in het groen. Soms zijn het mensen die terugkeren naar hun geboortegrond, soms mensen met een pensioen die rust zoeken en de warmte ontlopen. En – sinds COVID – ook weer meer jonge mensen die werk doen dat op afstand kan worden gedaan.
We hoorden daar meer over van de burgemeester van Muxía, een kleine gemeente aan de zogeheten Costa da Morte (genoemd naar de vele schipbreuken in het verleden). Reden om daar op bezoek te gaan was dat het plaatsje 20 jaar geleden een hoofdrol speelde in de olieramp van de Prestige. Die tanker dreigde daar op de rotsen te slaan, werd toen naar de volle zee gesleept en brak uiteindelijk in tweeën, waarna tienduizenden kubieke meters olie in de zee terechtkwamen en stranden van Portugal tot Frankrijk zwart kleurden. Grote aantallen vrijwilligers meldden zich om de ‘chapapote’ op te ruimen en zeedieren te redden. Vanuit de ambassade, waar ik destijds hoofd was van de Economische Afdeling, hebben we toen nog meegeholpen om de ‘oliezuigschepen’ Rijndelta en Arca van Rijkswaterstaat naar Galicië te krijgen, waar Spanje enorm blij mee was, want ze haalden ruim 11.000 ton olie uit zee. Ondanks alle hulp heeft de kustregio nog jaren last gehad van de olievervuiling. Maar het water is nu weer kraakhelder en het gaat Muxía goed. Na de ramp werd besloten dat het plaatsje een ‘Parador’ kreeg, en dat hielp op zijn beurt weer om meer toeristen aan te trekken. Doordat veel Spanjaarden tijdens de pandemie in eigen land bleven en de rust opzochten, maakte het toerisme de laatste twee jaar een verdere groeispurt door. De burgemeester is een zeer actieve man van midden dertig die ’s ochtends op het gemeentehuis werkt en ’s middags huisbezoeken brengt, waarbij hij heel wat kilometers aflegt want de 4.500 inwoners wonen verspreid over 121 kernen. De gemiddelde leeftijd ligt boven de 70, nieuwkomers zijn zeer welkom. Hetzelfde geldt voor passanten, zoals de pelgrims die na Santiago nog ‘even’ doorlopen naar Kaap Finisterre en dan Muxía passeren.
Hoewel we uiteraard ook even de kathedraal bezochten, was het hoofddoel van óns bezoek aan Santiago de Compostela het contact met de regionale regering. We werden zeer hartelijk ontvangen door regiopremier Feijóo. We hadden het over zaken als de handel over en weer, investeringen (nu was de investeringsstroom eens de andere kant op: Inditex, het moederbedrijf van Zara, zette in Lelystad een distributiecentrum van 100 mln euro neer), de visserij, de samenwerking tegen de drugscriminaliteit en het flinke aantal Galiciërs dat in Nederland heeft gewerkt en met wie we vanuit de ambassade nog contact hebben vanwege hun pensioen. Ook het meer informele gesprek over de nationale politiek was interessant, want premier Feijóo is een van de gezaghebbende stemmen in de conservatieve partij PP.
Een ander hoogtepunt was het weerzien met een oude vriend. Op die eerste reis naar Spanje leerden we bij het voetballen op de camping Moncho kennen, een jonge onderwijzer. Hij stelde ons voor aan vrienden, nam ons mee naar de schitterende Islas Cíes en nodigde ons uit om een paar dagen op zijn schooltje in het uiterste zuiden van Galicië te logeren en zo ons Spaans te verbeteren. U begrijpt dat dat een onvergetelijke ervaring was. In de aanloop naar dit bezoek ben ik gaan googelen om hem terug te vinden, en dat is dus gelukt. Moncho was onderwijzer gebleven, maar ook de lokale politiek ingegaan, nu als wethouder. Het was een buitengewoon warm weerzien: wat is het toch leuk als het meteen weer klikt met iemand die je meer dan 35 jaar geleden hebt leren kennen. Een tijdreis die ook het begin van een nieuwe vriendschap is.
U kunt zich voorstellen dat we met een grote glimlach weer in de auto klommen om terug naar Madrid te reizen.
Prettige avond,
Jan Versteeg
