Wandelen met hier en daar een spat modder

door Astrid Jansen

Wandelevenement 22 maart 2025

Anneke, onze wandelcoach voor vandaag, heeft nog net geen blauwe vingers. Misschien heeft al dat duimen dan toch geholpen: eindelijk breekt de zon door na dagen lang verstoppertje spelen achter een mistige deken.

Zo’n 20 tot 25 NVPG-leden verzamelen zich op de parkeerplaats bij Can Vilallonga, een masía in de Gavarres. Om er te komen trotseren we een onverharde weg. Een paar laatkomers stuiteren iets te haastig door de kuilen, met als gevolg een gratis modderbad voor de auto. Maar goed, ze zijn er. De klok loopt al richting elf uur, dus hoogste tijd dat de groep in beweging komt.

Groepsleider Anneke leidt ons langs een prachtige route door het bos, met af en toe een fenomenaal vergezicht. Vooral wanneer de lucht écht helder was geweest… We wandelen over houten vlonders en tig trappen. Rotsige paadjes wisselen af met kleine zandwegen. Steeds zwetend omhoog en voorzichtig omlaag. We kruisen zelfs een kabbelend beekje. Al gauw passeren we oude aquaducten. De grootste is behoorlijk hoog en smal. Slechts één dappere dodo waagt hier de oversteek. Het gaat verrassend soepel. Stoer? Of toch een tikje roekeloos? De meningen zijn verdeeld.

Ondanks de recente regen hoeven we niet door diepe modderplassen te waden. Na drie kwartier bereiken we een splitsing. Linksaf brengt ons terug naar het startpunt, rechtsaf levert extra stappen op. Het eten moet natuurlijk wel verdiend worden, dus we gaan voor de bonusronde. Sommige sportievelingen, die normaal alleen op vlak terrein lopen, zijn zichtbaar opgelucht als Can Vilallonga weer in zicht komt

Net als we ons installeren bij de picknicktafels, vallen dikke druppels op het zojuist uitgestalde eten. Gelukkig blijft het bij een enkel spatje. Iedereen heeft iets lekkers meegenomen, het lijkt wel een culinair pica-pica-festijn! Kiezen uit al die verrukkelijke hapjes is moeilijk, daarom proberen we allemaal een beetje van alles: van oer-Hollandse gevulde eitjes tot typisch Spaanse tortilla. Als toetje is er appelcake én Martins zelfgemaakte appeltaart, die met veel enthousiasme wordt verorberd. Geweldig hoe we voor elkaar in de keuken stonden! Nou ja, een enkeling koos strategisch voor iets uit de winkel. Echter zonder in te leveren op de lekkerheidsstandaard.

Speciale dank aan Anneke, die ervoor zorgde dat we niet verdwaalden in de oneindige bossen van de Gavarres en aan ALLES had gedacht voor een meer dan geslaagde picknick. Met bolle buikjes nemen we afscheid van elkaar. Het avondeten kunnen we vandaag wel schrappen.