Nieuwjaarsproost 2026

door: Astrid Jansen

Sneeuwschuiver Roel veegt ‘plakkers’ naar buiten

Zelfs de rit naar Sant Feliu de Guíxols voelt als een feestje. In de verte zie ik de hoge bergtoppen, rijkelijk bedekt met een laag ‘cake icing’. Wanneer ik de Carretera de Girona naar beneden rij, valt mijn blik op de weidsheid van de Middellandse Zee. Wat wonen we toch in een prachtige regio.

Bij aankomst blijkt mijn geheime gratis parkeerplek bezet. Zo geheim is die dus niet meer. Dan maar naar het betaalde deel. Ik kom tegelijk aan met onze nieuwe leden Anita en Reinier de Voogd. Ze bieden mij morele steun en veel geduld tijdens mijn verhitte discussie met de parkeerautomaat. Vele betaalpogingen later, blijkt de machine geen Nederlandse bankpassen te tolereren. Uiteindelijk bieden een paar ouderwetse euromunten uit een vergeten bakje in de auto uitkomst.

Vanwege deze onverwachte vertraging lopen we gedrieën vlot door naar Amura Mi. Door het ontbreken van kapstokken belanden onze jassen boven op een grote stapel in de vensterbank naast de ingang. Vrijwel direct krijgen we een glas prosecco in de hand gedrukt. De eerste proost brengen we uit met het welkomstteam Astrid (ja, die andere) en Kim. Bovenaan de trap wacht een warm welkom van meerdere obers. Eén van hen draagt een permanente glimlach waar je gelijk nóg blijer van wordt.

Zo’n 65 aanwezige VNPG-straalkacheltjes zorgen voor een ongekend warme ruimte. Gelukkig kan er snel een raam open. Zuurstof doet wonderen om zweetluchtjes en flauwvallen te voorkomen. Tafels vol kleine hapjes liggen te wachten om knorrende magen te vullen. Er zijn enkele zitjes om even (of langer) neer te ploffen en daartussen is net voldoende vrije ruimte om rond te zwerven met glas in de hand. Voorzitter Roel doet het gebruikelijke openingswoord en kondigt met zichtbaar plezier nieuwe leden aan. Daarna laat de middag zich niet meer regisseren.

Gesprekken beginnen spontaan en eindigen net zo plotseling wanneer iemand anders de gesprekspartner kaapt. Zo gaat dat nou eenmaal op dit soort bijeenkomsten. Het voordeel: je spreekt nóg meer mensen dan gepland. Aan de bar haalt iedereen drankjes of blijft er een tijdje aan hangen.

Later verschijnt er warme pasta met tomatensaus. Alsof dat nog niet genoeg is, volgt in een klein glaasje een romige mokkaverrassing met echte koffiebonen waar je je implantaten op kapot kunt bijten. Gelukkig reikt het lepeltje tot aan de bodem, zodat er niets van dit calorierijke goedje overblijft. Deze overheerlijke afsluiter luidt ook het einde van de nieuwjaarsproost in. Drie uur kletsen vliegt voorbij.

Na achten verandert Roel in een soort sneeuwschuiver. Met zachte aandrang veegt hij het gezelschap richting uitgang. Afscheid nemen is voor sommigen moeilijk en kost de nodige tijd, maar uiteindelijk staat het gezelschap weer buiten in de frisse lucht. Met een hoofd vol gesprekken, nieuwe ontmoetingen en vertrouwde gezichten gaat iedereen huiswaarts.

Als ik met Elian en Geert naar de auto loop, klinken er nog enkele claxons en fietsbellen. We steken alvast onze arm in de lucht, kijken om en zien nog een laatste zwaai voordat de anderen uit beeld zijn. 

Samen proosten, praten en lachen blijkt meer dan genoeg om het jaar goed te beginnen. Zo starten we 2026. Met een goed gevoel en veel wederzijdse warmte.

De bijbehorende beelden zijn hier te vinden.