Herfstwandeling
Limbo tussen de kurkeiken
Door: Astrid Jansen m.m.v. Wendy Metzemaekers
Een omgevallen boom lag dwars over het pad. Hoe laag kun je gaan? Elf VNPG-leden konden het uitproberen tijdens de herfstwandeling rond Romanyà de la Selva. De afdalingen stonden in de aankondiging. De limbo kregen ze erbij.
Tussen de kurkeiken
Op de bospaden van Les Gavarres was er alle tijd om bij te praten en nieuwe mensen te leren kennen. Bij de smalle geulen en afdalingen ging de aandacht even naar de voeten. Zodra het pad weer breed genoeg was om naast elkaar te lopen, ging het gesprek verder.
De oude kurkeiken langs de route hebben ook iets met wijn. Toen de druifluis eind negentiende eeuw veel wijngaarden aantastte, kwamen op verschillende plekken kurkeiken te staan. Zo maakte de wijnstok plaats voor een boom waarvan de schors uiteindelijk als kurk op de fles belandde.
Een hand op het graniet
Onderweg kwamen de wandelaars langs de Cova d’en Daina. Deze indrukwekkende dolmen van granieten platen diende zo’n 4.500 jaar geleden als gemeenschappelijke begraafplaats. De Catalaanse schrijfster Mercè Rodoreda, die haar laatste jaren in Romanyà doorbracht, schreef hoe ze haar hand op een van de stenen legde en aan Stonehenge dacht.
In Romanyà voltooide ze ook Mirall trencat, een klassieker uit de Catalaanse literatuur over drie generaties van een rijke familie in Barcelona. De ceders uit de tuin van El Senyal Vell, het huis waar ze toen woonde, kregen een plek in de roman. Wie wil lezen hoe die bomen op papier terechtkwamen, kan dat ook in het Nederlands. Het boek verscheen bij De Bezige Bij als Gebroken spiegel.
Het bos op doek
Verderop zaten schilders op krukjes, ieder met een doek op een ezel. Hun blik ging van het landschap naar het doek en weer terug. Met potlood kreeg een stam zijn omtrek. Een paar penseelstreken later viel het licht tussen de takken. Mooi om te zien hoe hetzelfde landschap er op elk doek weer anders uitzag.
Die ochtend hield Romanyam, de streekmarkt van Les Gavarres, een buitenschilderwedstrijd ter nagedachtenis aan Néstor Sanchiz. Deze aquarellist uit het naburige Sant Feliu de Guíxols maakte ook kunst met kurk.
Terug in Romanyà slenterden de wandelaars nog langs de kraampjes van lokale makers en producenten. In de oude dorpskern staan maar een paar huizen rond de kleine kerk van Sant Martí, die al in 1019 in documenten opduikt. Die zaterdag was er in het gehucht van alles te bekijken en te proeven.
Een klein groepje praatte nog na bij de koffie in Santa Cristina d’Aro. Daar hingen die takken alwéér een stukje lager.
De bijbehorende beelden kun jij hier bekijken.