Spanje 24 februari 2022

Dit keer een sobere update. Ingegeven door de schandalige aanval van Rusland op Oekraïne. Maar ook in verband met het recente overlijden van iemand die veel lezers zullen kennen en waarderen vanwege zijn grote inzet voor Nederlanders aan de Costa Blanca. Onze honorair consul in La Nucía, de heer Eric Durieux, overleed op 17 februari. Gisteren werd hij in kleine kring begraven. Een uitgebreider ‘In Memoriam’ leest u op de website van de ambassade: https://www.nederlandenu.nl/…/02/24/overlijden-durieux. Het was een voorrecht te mogen samenwerken met Eric Durieux, zowel voor mij als voor vele andere collega’s die de afgelopen vijftien jaar kennismaakten met zijn optimisme, humor en zijn hart voor de Nederlandse zaak. Ook op deze plek wil ik zijn vrouw Lita Durieux-Kornelis en zijn dochter Patricia Durieux veel sterkte wensen bij het verwerken van dit grote verlies. Mocht u een condoleancebrief willen sturen dan kan dat via het postadres van het consulaat: Calle Benlliure 2, 03530 La Nucía (Alicante). Over de opvolging van Eric Durieux, die hij zelf al in gang had gezet, hoop ik u op korte termijn mededelingen te kunnen doen. We gaan Eric missen.

Wat de pandemie betreft: de besmettingscijfers in Spanje dalen steeds verder. Vorige week meldde ik al dat de incidentie voor het eerst in bijna twee maanden onder de 1.000 punten was gezakt. De incidentie is deze week weer fors gedaald naar 648,87 gemelde gevallen per 100.000 inwoners per 14 dagen. Hetzelfde patroon is terug te zien in het percentage positieve tests (nu: 20,05%, vorige week: 24,87%). Het aantal bedden dat door COVID-patiënten wordt gebruikt in de ziekenhuizen (6,27%) en op de IC’s (11,95%) daalt ook steeds verder en het lijkt erop dat wij binnenkort voorzichtig kunnen spreken van het einde van de zesde golf in Spanje. In Nederland, waar het R-getal onlangs naar het laagste niveau is gedaald sinds juli 2021, is deze daling ook goed te zien. Kijk voor de volledige cijfers in Spanje op: https://www.sanidad.gob.es/…/Actualizacion_571_COVID-19…

Ik had toegezegd nog wat te delen over het officiële bezoek dat ik vorige week aan Asturië bracht. Zoals u misschien weet, wordt deze regio in het Noordwesten ook wel beschouwd als de wieg van Spanje, omdat daar in het jaar 722 de ‘reconquista’ (herovering) begon. Mede om die reden is Asturië een prinsdom, en is de Spaanse troonopvolger altijd Príncipe of Princesa de Asturias. Ik was daar met collega Maxim, onze specialist voor de Spaanse binnenlandse politiek. We werden begeleid door consul Juan Alvargonzález (Gijón), wiens medewerkers het bezoek hielpen voorbereiden. Voor een deel ging het om het versterken van onze contacten en het vergroten van onze kennis over de regio. Daarvoor bezochten we onder meer deelstaatpremier Adrián Barbón en de burgemeesters van zowel de bestuurs- en universiteitsstad Oviedo als de haven- en industriestad Gijón. Ook spraken we met een groep prominente ondernemers over de economische situatie en kansen over en weer.

Daarnaast maakten we van de gelegenheid gebruik om ook een paar landgenoten te bezoeken die zich de laatste jaren in Asturië vestigden. De eerste was mijn voorganger Matthijs van Bonzel. Hij koos ervoor om zich na zijn pensioen in de omgeving van Gijón te vestigen, en dat bleek hem heel goed te bevallen. Ook gingen we in het prachtige kustplaatsje Llanes op bezoek bij Carina Wiegman. Zij verloor kort voor de pandemie haar geliefde man Dominguín met wie ze over de hele wereld had gereisd. Hij dankte zijn bijzonder naam aan zijn voorouders in Asturias. Carina besloot uiteindelijk daar een nieuw bestaan op te bouwen. Ze schreef hierover de rouwroman ‘Rrrauw’.

Een andere Nederlandse vrouw ontmoetten we iets meer in het binnenland, in haar huis halverwege een groene berg, met (op mooie dagen) zicht op de Picos de Europa. Lonneke Lodder besloot haar ambtenarenbestaan achter zich te laten en ontdekte dat ze met veel lagere uitgaven zeker net zo gelukkig was omdat het haar de vrijheid gaf om te doen wat ze echt belangrijk vindt. Cangas de Onís op het platteland van Asturië bleek daar een heel geschikte plek voor. Ook van haar boek ‘Het leven is veel te kort om op kantoor te zitten’ heb ik erg genoten.

Verder gingen we op bezoek bij de broers Alexander en Floris. Zij hadden een jeugd waarin ze de hele wereld over trokken vanwege het werk van hun vader bij Shell. Terug in Nederland waren ze allebei behoorlijk rusteloos. Floris ging de Camino de Santiago lopen, via de kustroute. Door een speling van het lot kwam hij in Gijón de liefde van zijn leven tegen. Na een periode in Malta besloten beide broers met hun partners in Asturias te gaan leven. Hun werk is helemaal online, dus dat was geen beperking. Ze vonden uiteindelijk allebei een huis, op een paar honderd meter afstand van elkaar. Hun moeder, die een groot deel van het jaar met de camper onderweg is, besloot hetzelfde Asturische dorp als uitvalsbasis te kiezen. Mooie verhalen aan de keukentafel.

Ondertussen flitsen hier in Madrid de beelden uit Oekraïne door de kamer. Bijna 33 jaar geleden zat ik in militaire dienst. In september 1989 hadden we een grote oefening in het oosten van Duitsland. In het weekend gingen we een kijkje nemen bij het IJzeren Gordijn. Je zag aan de andere kant mensen in grijze uniformen met verrekijkers naar ons turen. Drie weken later viel de Berlijnse Muur, een van de grote momenten in mijn leven, het einde van de Koude Oorlog. Ruim een jaar daarna begon ik bij Buitenlandse Zaken. Mijn eerste baan was bij de directie die over ontwapening ging. Daarna werkte ik twee periodes op het hoofdkwartier van de NAVO. En heel wat jaren in de Europese samenwerking. Mensen gingen in de loop der jaren steeds glaziger kijken als ik vertelde over die grote gebeurtenis van 1989 en de dreiging die we daarvoor ervaarden. Regelmatig vroeg iemand zich af waarom we nog internationale samenwerking en een defensie-apparaat hadden. Het is zeldzaam dat je teleurgesteld bent dat de mensen waarmee je het niet eens was, ongelijk krijgen. Maar vandaag is zo’n dag. Mijn gedachten zijn bij de mensen in Oekraïne wiens vrijheid ernstig in gevaar is. Voor de democratische wereld een enorme uitdaging om enerzijds pal te staan voor onze principes en anderzijds een verdere escalatie te vermijden. Er zal nog veel stuurmanskunst nodig zijn. Maar we laten de moed niet zakken. Ik wens u een goede avond.

Jan Versteeg