Home Costa Brava Puzzelrit 2026
Een verdwaalde belevenis
Door: Astrid Jansen
“Wat een leuke plaats is dit! Waar rijden we nu eigenlijk doorheen?” merkt onze sponsor Miranda Bastiaansen van Home Costa Brava op terwijl we naar de startlocatie rijden.
Voor mij is dit voorlopig de laatste plaats die ik nog herken uit de tijd dat we een half jaar met de camper door menig hoekje van de provincie trokken, op zoek naar voor ons de ideale woonplek. Ook hier stonden we een paar keer op een camperplaats.
“Bellcaire d’Empordà,” antwoord ik.
Plots zie ik in mijn hoofd weer alle beelden die ik destijds ook met mijn camera vastlegde. “Leuk authentiek plaatsje, met een mooie kerk,” voeg ik eraan toe.
Vanaf hier nemen we een kleine weg en ben ook ik het spoor al snel bijster. We volgen de smalle weg en komen, nog net voordat we Albons binnenrijden, vanzelf uit bij ons startpunt.
Dappere ritrijders
Keurig op tijd rijden we de parkeerplaats op van restaurant Ca La Nati: El millor avituallament per al ciclista valent. Deze tegel in de muur bij de ingang blijkt later meteen de eerste vraag van de puzzelrit te zijn.
En ook al rijden wij onze route niet op de fiets, dapper voelen we ons best. We hebben tenslotte geen idee waar we vandaag zullen eindigen. En belangrijker nog: of we wel op tijd voor het eten zullen verschijnen.
Puuzelrit of puzzelrit?
Voordat we die eerste vraag van de rit voorgelegd krijgen, houdt een andere vraag de leden bezig: zeg je nou puuzelrit of puzzelrit?
Als Nederlander heeft iedereen daar natuurlijk zijn eigen mening over, maar wie heeft er gelijk?
Officieel is het puzzel, met een korte u. Het woord kwam rond 1895 vanuit het Engels onze taal binnen. Maar een korte klinker vóór een z was voor Nederlandse oren ongewoon; die z kenden we vooral na een lange klank, zoals in muziek. Zo werd puzzel bij veel Nederlanders vanzelf puuzel.
En wat je eenmaal van huis uit meekrijgt, kan generaties meegaan. Het woord is gewoon weer geëmigreerd. Dit keer naar Spanje.
Het welkomstteam
Bij de ingang staan een aantal tafels aan elkaar geschoven, waarop van alles staat uitgestald. De leden melden zich eerst bij secretaris Astrid van der Spoel, zodat zij vinkjes kan zetten bij ‘aanwezig’ en ‘betaald’.
Daarna overhandigt Ank de plankjes met de papieren waarop de route en quizvragen staan beschreven. Tot slot deelt Natasha de door Home Costa Brava gedoneerde potloden en waaiers uit, die deze dag nog bijzonder handig blijken.
Maar daarmee zijn we er nog niet. Wie het restaurant naar binnen wil, moet eerst nog langs Mieke en Leo, die met enthousiasme hun ‘waar’ aanprijzen. Ieder lid mag een zoete én een hartige versnapering meenemen voor onderweg.
Lekker. Al overleeft de chocolade de hitte niet helemaal.
Jip-en-Jannekeniveau
Menigeen heeft er al een aardig ritje op zitten, dus een drankje en croissantje gaan er wel in. De arme ober is alleen wat overweldigd door zoveel mensen tegelijk en staat letterlijk met zijn handen in het haar rond te kijken waar hij moet beginnen.
Die eerste tafel gaat nog wel, maar daarna slaat de paniek zichtbaar toe. ¡Madre Mía!
Gelukkig voor hem vertrekken de eerste deelnemers al snel, al dan niet voorzien van een bakkie en smakkie. Maar niet voordat voorzitter Roel iedereen welkom heeft geheten en medeorganisator Fred Klinkhamer nog wat instructies heeft gegeven.
Fred stelt ons gerust: we moeten vooral niet te ingewikkeld denken bij het beantwoorden van de vragen. Volgens hem is het gelukt er een soort Jip-en-Janneke-puzzelrit van te maken.
Hoopvol gaat iedereen op weg.
Daar gaat de winst
Eenmaal van start gaat het bij ons al snel fout. Nadat we in file en onder verbaasde blikken van de bewoners door Albons zijn gereden, zien we de afslag naar Vivers Moner die we moeten hebben, maar zijn we al te laat om hem ook daadwerkelijk te nemen.
Hoppetee, de eerste extra kilometers in de pocket. Dat helpt alvast om níét als eerste te eindigen. We staan meteen op scherp. Dit mag dan Jip-en-Jannekeniveau zijn, maar dat betekent niet dat we met het gaspedaal erop lekker kunnen blijven keuvelen over koetjes en kalfjes.
Op pad met ‘dieren’
We hebben plezier in het ontdekken van voor ons onbekend terrein. We passeren kleine plaatsjes waar werkelijk niemand van ons eerder lijkt te zijn geweest. Nou ja, zo nu en dan herkent Natasha ergens een plek waar ze ooit weer eens iets heeft gegeten. Dat dan wel.
Plots duikt de zee op. Huh? Waren we daar zó dichtbij? Zonder kaart hadden we geen idee.
Volgens de aanwijzingen op onze papieren mogen we hier parkeren en even rondlopen. Voor ons staan de nieuwkomers bij de VNPG: Olav en John, in hun iconische 2CV6 Spécial. Met het open dak toch een heuse cabrio.
Het zal ons benieuwen of je met een Eend en twee paarden zo’n rit kunt winnen. Of dat er aan het eind nog een poedel aan te pas komt.
Carrer Miranda
We lopen langs Casa Forestal aan de Carrer Miranda. Onze sponsor Miranda vindt het natuurlijk prachtig dat er een straat naar haar is vernoemd.
Even snel langs de ernaast gelegen Església de Sant Martí d’Empúries lopen, zit er niet in: ook hier wacht weer een puzzelvraag.
Tussen de terrasjes door – Natasha: “Hé, hier heb ik ook ooit gegeten” – lopen we na nóg een Jip-en-Jannekevraag terug naar de auto. Ondertussen runt Miranda haar kantoor lopend door middeleeuwse straatjes.
Nog meer historie
We tellen de vele campings langs de weg tot aan de brug over de El Fluvià bij Sant Pere Pescador. Het zijn er teveel. We zijn echt de tel kwijt. En hoe letterlijk moeten we ‘langs deze weg’ nemen?
In Vilamacolum mogen we weer even de benen strekken. Om een vraag te kunnen beantwoorden, moeten we naar de achterkant lopen van de romaanse Església de Santa Maria. Alweer een kerk, maar niet zomaar eentje: de oudste delen stammen al uit de elfde eeuw.
Route met religieus tintje
Een route door de Alt Empordà voert vanzelf door een landschap vol historie. Niet zo gek dus dat we onderweg ook flink wat oude, goed bewaarde monumenten tegenkomen. En opvallend vaak zijn die religieus. Het thema van vandaag lijkt zo langzamerhand wel: kerken in de Empordà.
Onze volgende stop is het Monestir de Sant Miquel de Fluvià. Speciaal voor de VNPG is het oude kloostercomplex geopend voor bezichtiging. Een toegewijde lokale vrijwilliger leidt de nieuwsgierige leden enthousiast rond.
En wie de papieren goed leest, weet inmiddels: ook hier ligt ergens een antwoord verstopt waarmee punten te verdienen zijn.
Kloostergang
We krijgen van de organisatoren ruim de tijd om ons te verwonderen over dit bijzondere complex. En daar valt genoeg te zien. Ook deze kerk stamt uit de elfde eeuw. Hij werd in 1066 ingewijd en maakte deel uit van een benedictijnenklooster.
Binnen staat onder andere een oud Mariabeeld. Dat bekijken we extra goed en we stellen de gids vragen, want precies daarin blijkt het antwoord op onze quizvraag verstopt te zitten.
Buiten zijn nog resten van het vroegere klooster te zien.
Kilometervreters
Nadat we – achteraf gezien – vlak bij de eindlocatie, Mas Vidal bij Vilafreser, zijn, krijgen we ineens het gevoel dat we helemaal verkeerd zitten.
We keren om en zorgen er vervolgens voor dat we zóveel extra kilometers rijden, dat we met zekerheid geen puzzelrit in 2027 hoeven te organiseren.
Opgelucht daarover leveren we onze antwoorden én de kilometerstanden van start en finish in. Maar spannend blijft het wel, want we willen nou ook weer niet als laatste eindigen.
Geduld verzamelen
De organisatoren houden de spanning erin. Eerst vermaken we ons met fer el vermut, voordat we buiten onder een enorme pergola plaatsnemen aan grote ronde tafels.
De sfeer en het uitzicht op de bergen vormen een perfecte afsluiter van deze puzzelrit. En dan hebben we het nog niet eens over het eten: kleurrijk, smaakvol en verfijnd.
Na het dessert neemt Roel het woord. Eindelijk, de uitslag!
Maar nee. We verzamelen ons geduld nog maar eens.
Even voorstellen
Roel geeft eerst het woord aan Miranda Bastiaansen, die met Home Costa Brava de nieuwe sponsor van dit evenement is, nadat ze jarenlang al Pitch ’n Putt sponsorde. Met een mooie bijdrage zorgde ze ervoor dat leden minder hoefden te betalen en als bonus waren er ook nog de genoemde handige hebbedingetjes voor onderweg.
Omdat nog niet iedereen haar kent, mag ze zichzelf eerst even voorstellen. Helaas werkt de geluidsinstallatie niet naar behoren, waardoor Miranda slecht te verstaan is. Gelukkig heb ik haar al eens eerder voor de VNPG geïnterviewd. Dus wie meer wil weten over wie zij is en wat zij doet, kan het interview hier nalezen.
Een eend, twee paarden en een poedel
Dan geeft Roel de microfoon door aan Fred Klinkhamer. Eindelijk maakt hij – met schwung – bekend wie de prijzen in ontvangst mogen nemen.
Wanneer hij de namen van onze nieuwe leden Olav Rosenberg en Loek van den IJssel noemt, klinkt er luid gelach. Zij krijgen namelijk de poedelprijs. Jawel: onze heren in hun Eendje met die twee paarden. De dierentuin is compleet.
Wie nu denkt dat de poedel automatisch voor de laatste plaats staat, heeft het mis. Dit jaar heeft Fred bedacht het te koppelen aan een originaliteitsprijs. Een detail dat mogelijk niet meteen bij iedereen is blijven hangen.
We zullen dus nooit weten wie de echte hekkensluiter was.
Verbaasde blikken
Daarna worden de grote ballonnen tevoorschijn gehaald: 3, 2 en tot slot 1.
Het lijkt wel of iedereen een beetje is ingedut, want bij het noemen van team Two Days blijft het aanvankelijk stil. Blijkbaar zijn mensen hun teamnaam vergeten. Fred noemt daarom ook de namen. Nog steeds gebeurt er niets. Misschien zijn ze ook een beetje hun eigen naam kwijt?
Totdat Jos Dijkman Dulkes opstaat. Zijn blik verraadt alles: huh, is het echt waar? Ja hoor Jos, haal die emmer met fles bubbels én ballon 3 maar gauw op. Ook voor je passagier en vrouw Anja.
Dan zijn Maarten Deterts en Mark Schalker van team Guapo y Guapo aan de beurt. Ook zij mogen dezelfde prijzen in ontvangst nemen, maar dan met ballon ‘2’.
Tot slot roept Fred de teamnaam van de winnaars om: team Palsitos. Weer geen reactie. Pas wanneer hij de namen Annemieke en Paul Nonnekens noemt, klinkt er opnieuw gelach vanaf dezelfde winnaarstafel.
Leeuwenkoning Paul
Ook bij Annemieke en Paul is het ongeloof van hun gezichten af te lezen. Annemieke loopt met haar hand voor haar mond en een brede lach naar de organisatoren. Haar grote ogen zeggen genoeg: dit had ze duidelijk niet zien aankomen.
Terwijl ze met de emmer en bubbels terugloopt naar de tafel, verschijnt er langzaam een blik van ‘o jee’. Want ja: wie wint, organiseert de puzzelrit van het volgende jaar.
Ondertussen neemt Paul het ‘wisselstuur’ in ontvangst. Hij houdt zijn bokaal omhoog alsof hij de Leeuwenkoning is die vanaf een rots zijn zoon aan het dierenvolk laat zien.
Niet veel later pakken Maarten en Mark de microfoon. Aan hun winnaarstafel is inmiddels beraad geweest en daaruit is besloten dat M&M de organisatie van de puzzelrit in 2027 op zich nemen.
Nog even natafelen
Wie wil, kan het ingevulde formulier nog ophalen en discussiëren over de antwoorden. Met je meerijders, met andere teams en natuurlijk met de organisatoren. Maar eigenlijk is dat bijzaak.
Ikzelf heb vooral genoten van een prachtige route door een gebied dat ik grotendeels nog niet kende. Ook de lunchlocatie bleek een pareltje, met het uitzicht, de ambiance en het goed verzorgde eten. En als ik de evaluaties erop nasla, dacht vrijwel iedereen daar hetzelfde over: van goed tot uitstekend.
Welgemeend dankjewel
Een dikke pluim daarom voor Fred en Mieke Klinkhamer en natuurlijk Lindy. Maar ook Leo en Ank van Berkel. Tot slot voor Kim die achter de schermen flink wat puntjes op de i heeft gezet, maar er zelf niet bij kon zijn.
En last but not least: nogmaals dank aan onze nieuwe sponsor Home Costa Brava. En natuurlijk aan alle andere vrijwilligers en deelnemende leden. Want zonder deelnemers valt er tenslotte weinig te puzzelen.
Nieuwsgierig hoe deze dag er op beeld uitzag? Duik dan even het album in. En heb je zelf nog foto’s? Voeg ze gerust toe.